Föstudagskvöldið 29. maí lögðu Blikar land undir fót og reistu alla leið upp í Úlfarsárdal sem liggur vestan við Þingvelli í nokkurri hæð, fyrir þá sem lítt eru kunnugir staðháttum í fjarlægum deildum jarðar. Það var austan gjóla og fremur svalt þegar liðin gengu inn á völlinn. Frammarar sátu í þriðja sæti Efstu deildar og Breiðablik þar skammt á eftir. Forstöðumaður greiningardeildar blikar.is hafði dregið fram allískyggilega tölfræði um gengi okkar manna á útivelli á móti Fram. Í síðustu þrjátíu viðureignum liðanna í efstu deild hefur Breiðablik aðeins unnið fjórum sinnum, Fram átján, átta hefur lokið með jafntefli. Tíðindamanni blikar.is varð svo um þessar talnakúnstir að hann varð að takast á hendur þriggja daga hestaferð um Njáluslóðir í aðdraganda leiksins, þar sem Gunnar sneri aftur, Njáll var brenndur, Skarphéðni súrnaði í augum osfrv, minnugur orða Hrapps í þeirri merku sögu: „Sá hlaut skellinn er skyldi.“
Lið okkar manna var þannig skipað að Anton Ari stóð í markinu, Davíð, Ívar Örn, Viktor Örn og Höskuldur voru í vörninni, Anton Logi og Arnór Gauti þar fyrir framan, þá Aron, Viktor Karl og Ágúst Orri og Kristófer Ingi fremsti maður.
Óþarfa gjafmildi
„Eigi fellur tré við hið fyrsta högg,” segir Gestur Oddleifsson í Njálu. Það má til sanns vegar færa en fólk var varla sest í stúkunni þegar heimamenn sendu boltann fyrir og fyrirliðinn skallaði í mark Blika. Og um það bil sem tíðindamaðurinn punktaði hjá sér að Frammarar væru sterkari á upphafsmínútunum bættu þeir við öðru marki eftir mistök okkar manna. Staðan orðin tvö mörk gegn engu og leikurinn varla hafinn.
Það er dýrt og óþarft að gefa jafn frísku liði slíkar gjafir.
Það var eins og okkar menn væru enn á leiðinni í efri byggðir höfuðborgarsvæðisins. Kannski var þetta flugþreyta, mögulega er loftið eitthvað þynnra í þessari hæð inn til landsins. Kannski hefði verið betra að mæta ríðandi til að tryggja að sálin ferðaðist á sama hraða og líkaminn. Eitthvað voru Blikar að minnsta kosti undarlega stemmdir, sendingar fóru út í buskann, Frammarar unnu návígi og þar fram eftir götum. Kristófer Ingi tók engu að síður ágæta aukaspyrnu eftir 11 mínútur sem var varin í horn, litlu síðar átti Aron gott skot en hinum megin á vellinum varði Anton Ari vel og varð þá ónefndum skipuleggjanda golfmóts Breiðabliks að orði í stúkunni: „Menn eru með hausinn uppi í rassgatinu.“ Þegar 30 mínútur stóðu á klukkunni fengu Blikar horn. Höskuldur sendi boltann beint á kollinn á Ívari Erni sem minnkaði muninnn í 2-1.
Vandræðin aukast
Mínútu síðar lá einn heimamanna meiddur á vellinum og blés Ólafur Ingi þá til fundar á hliðarlínunni, skipti síðan Höskuldi út fyrir Kristin Steindórsson og heyrðist þá fyrir aftan tíðindamanninn: „Við erum að fara að vinna þennan leik.“ Litlu síðar átti sér stað eitthvert klúður í vörn okkar manna og staðan orðin 3-1. „Aukist hafa heldur vandræðin, kerling,” sagði Björn í Mörk forðum. Litlu munaði að vandræðin ykjust enn í lok hálfleiksins en Anton Ari varði glæsilega frá danska fyrirliðanum og tryggði þannig að hann náði ekki þrennunni fyrir hlé og á 47. mínútu varði hann aftur einn á móti einum.
Langt að komnir gestir í stúkunni voru með öðrum orðum þeirri stund fegnastir þegar dómarinn flautaði til hálfleiks – ekki aðeins vegna kuldans. Það var þungt yfir mönnum í hlénu. Tíðindamaðurinn og formaður knattspyrnudeildar Breiðabliks vildu axla ábyrgð, töldu líklegustu ástæðuna fyrir stöðunni vera þá að þeir hefðu báðir orðið að sleppa KR-leiknum, þar sem okkar menn unnu glæstan sigur, vegna stúdentsútskrifta, – það væri eina rökrétta skýringin á þessari umbreytingu á liðinu. Aftur á móti mátti heyra Frammara tala um að Blikar hefðu nú burstað nefnda Vesturbæinga fyrir viku, þetta gæti allt eins farið 5-3.
Fleiri gerast nú vígamenn
Reyndar hófst seinni hálfleikur í þeim anda, því að Viktor Karl stal boltanum á miðjum velli, komst einn inn á teig en enginn var til að taka við sendingunni frá honum. Á meðan stóð þjálfari heimamanna á hliðarlínunni eins og Skarphéðinn forðum, fölleitur og skarpleitur og glotti við tönn – það vantaði bara að hann hefði öxi reidda um öxl. Ekki minnkaði glottið þegar tæpar tíu mínútur voru liðnar af hálfleiknum en þá fékk einn af hans mönnum góðan tíma til að munda skotfótinn úti við vítateigshornið. Boltinn lenti í slánni, féll fyrir Frammara sem þakkaði pent og staðan orðin 4-1.
Þá var Ólafi Inga nóg boðið og hann skipti hinum unga Arnari Bjarka Gunnleifssyni inn á fyrir Anton Loga. „Þetta er ekki að fara að breyta neinu,“ heyrðist fyrir aftan tíðindamanninn. Skömmu síðar hugsaði sá ágæti maður líklega til þessara orða Njáls forðum: „Fleiri gerast nú vígamenn en ég ætlaði,“ því að sóknarmaðurinn ungi hóf þegar að valda usla í teignum. Eftir mikinn darraðardans minnkaði Kristófer Ingi muninn í 4-2 og tíu mínútum síðar nældi fyrrnefndur unglingspiltur í víti sem Kristófer Ingi skoraði úr og staðan orðin 4-3. Rétt á eftir töldu allir réttsýnir menn að dómarinn hefði átt að dæma Blikum víti þegar boltinn fór í hönd varnarmanns í teignum. Hann virtist hins vegar hafa verið sleginn litblindu því að hann sagði að einn úr liði gestanna hefði handleikið knöttinn. Nú fór Arnór Gauti út af fyrir Ásgeir Orrason og allt kapp var lagt á að jafna leikinn en ekkert gekk að ógna marki heimamanna og voru þeir líklegri til að auka forystuna, ef eitthvað var.
Njáll brenndur
Það er sagt að tölfræði vinni enga leiki – en hún blæs mönnum kannski ekki anda í brjóst (ef hún er vond), án þess að hér sé lagt til að forstöðumaður greiningarsviðs blikar.is fari að íhuga stöðu sína. Og ekki reyndist happadrjúgt að tíðindamaðurinn skyldi hafa riðið um slóðir Gunnars á Hlíðarenda í aðdraganda leiksins, það stökk enginn hæð sína í fullum herklæðum í anda hans, hvorki afturábak né áfram, eða var eins klókur og Njáll á Bergþórshvoli – en einhverjum súrnaði kannski í augum.
Kannski er við hæfi að ljúka þessum pistli á því að vitna í Halldór Laxness: „Er ekki endirinn á öllum Íslendíngasögum sá að Njáll er brenndur?“
Nú tekur við landsleikjahlé en næst mæta okkar menn Ægi í Þorlákshöfn í átta liða úrslitum bikarsins föstudaginn 12. júní. Sú reisa ætti að leggjast betur í þá en þessi ferð í Úlfarsárdalinn. Vonandi snúa þeir þaðan aftur óbrenndir.
PMÓ